چه بوده است گناهم ز جبهه جا ماندم؟

سوال قطره اشکی بود که افشاندم

من از نبودن در جبهه ها کنم تعبیر

که بی گناه خدا از بهشت خود راندم

که بود آنکه در این های و هوی یاد شهید

به لایی لایی نان شبانه خواباندم

چه شد که قلب علی زمانه (عج) خود را

در این مساحت کوفی مرام رنجاندم

یه یاد آورم آن روزها که با مادر

برای جان به کفان ان یکاد می خواندم

دلم سیاه شد از این سیاهی دوران

کمی ز نور شهیدان به سینه تاباندم

هنوز پاسخ آن اشک را نداده کسی

چه بوده است گناهم ز جبهه جا ماندم؟

در شهر من گویا مسلمانی عیان نیست

اینجا کسی با روح قرآن هم زبان نیست

دیروز تابوت شهیدان روی سر بود

امروز چیزی جز زن و فرزند و نان نیست

گویا شهیدان را همه از یاد بردند

بر چهره این شهر غیر از عکسشان نیست

نرخ تورّم های عفت رو به بالاست

گویا در اینجا هیچ از غیرت نشان نیست

بالای شهر ما بهشت عده ای چند

پائین آن جز دوزخ و قحطی نان نیست

دخترم باتو سخن مي گويم     گوش کن با تو سخن مي گويم    زندگي در نگهم گلزاريست   و تو با قامت چو نيلوفر  شاخه پر گل اين گلزاري   من در اندام تو يک خرمن گل مي بينم   گل گيسو   گل لبها   گل لبخند شباب    من به چشمان تو گل هاي فراوان ديدم                 گل تقوا   گل عفت    گل صد رنگ اميد     گل فرداي بزرگ  گل دنياي اميد       مي خرامي و تو را مي نگرم              چشم تو آينه روشن دنياي من است       تو همان خرد نهالي که چنين باليدي         راست چون شاخه سرسبز و برومند شدي      تو همان پر غنچه درختي همه لبخند شدي         ديده بگشاي ودر انديشه گل چينان باش     همه گلچين گل امروزند   همه هستي سوزند        کس به فرداي گل باغ نمي انديشد     آنکه گرد همه گلها به هوس مي گردد    بلبل عاشق نيست     بلکه گلچين سيه کرداريست که سراسيمه مي دود در پي گلهاي اميد       تا يکي لحظه به چنگ آرد ريزد بر خاک        دست او دشمن باغ است و نگاهش ناپاک            تو گل شادابي         به ره باد مرو              غافل از باغ مشو              اي گل صد پر من             با تو در پرده سخن مي گویم     گل چو پژمرده شود      جاي ندارد در باغ            گل پژمرده نخندد بر شاخ               کس نگيرد ز گل مرده سراغ           دخترم با تو سخن ميگويم     عشق ديدار تو بر گردن من زنجير است         و تو چون قطعه الماس درشتي کمياب      گردن آويز بر اين زنجيري       تا نگهبان تو باشم    زحرامي هرشب      خواب بر ديده من هست حرام              بر خود از رنج بپيچم همه روز    ديده از خواب بپوشم همه شام                دخترم گوهر من گوهرم دختر من      تو که تک گوهر دنياي منی              دل به لبخند حرامي مسپار           دزد را دوست مخوان      چشم اميد بر ابليس مدار   ديو خويان پليدي که سليمان رويند   همه گوهر شکنند      ديو کي ارزش گوهر دارد         نه خردمند بود آنکه اهريمن را   زسر جهل سليمان خواند      دخترم اي همه هستي من     تو چراغي چراغ همه شبهاي مني                 به ره باد مرو                       تو گلي دسته گلي صد رنگي پيش گلچينان منشين   تو يکي گوهر تابنده بي مانندي               خويش را خوار مبين  آري اي دخترکم           اي سراپا الماس      از حرامي بهراس        قيمت خود

مشکن       قدر خود را بشناس